なばりの王ーすこい～

 หลายวันมานี้ เจอแต่เรื่องยุ่งยากใจชะมัด แทบไม่มีเวลาได้สงบ อยู่นิ่งๆได้เลย โดนแม่จับให้ไปอบรบพวก CAI ด้วย ก็พวกอบรมครูอ่ะ เราก็ยอมๆไปด้วย ทั้งที่ทำเป็นหมดแล้ว เราก็นึกว่า เค้าคงสอนอะไรใหม่ๆ อย่างเทคนิคทำข้อสอบ หรือ อะไรเทือกนั้น ก็สอนนะ แต่ดันใช้ แฟลช 5 ถ้าเวอร์ชั่นอื่นที่เหนือกว่านั้น เค้าทำไม่ได้ รึไงไม่รู้ หรือทำได้ แต่เอา 5 นี่แหละ ก็นะ เคยลองเล่นแล้วมันไม่ถูกโฉลกเวอร์ชั่นนี้ เพราะเราก็ชินกะเวอร์ชั่น MX กะ แฟลช 8 มันก็ แฟลชเหมือนกันอ่ะแหละ แล้วแต่ใครถนัด แต่มันเซ็งอ่ะ เพราะป้าที่ไปด้วย ก็ร่ำร้องขอแลกกลับ ไอ้เราก็ อยากกลับเหมือนกันอ่ะ เค้าสอนไม่สนุก น่าเบื่อ (แต่พวกป้าๆ ลุงๆ ชอบ) เกือบได้ทะเลาะกะแม่ในห้องแล้ว 555 ง่วงก็ง่วง ไม่ได้นอนทั้งคืน ช่วงบ่าย เลยหลับมันในนั้นแหละ

แต่ที่เบื่อก็คือ แม่ทำไม่ทันคนอื่นอ่ะ ไอ้เราก็พวกมีน้ำโหง่าย ประกอบกับ ง่วงโคตร ถามอยู่นั่น บอกไปแล้วก็จำไม่ได้อีก เรางี้ แทบปรี๊ด พอบอกให้ถามคนสอนสิ เพราะเวอร์ชั่นนี้เราไม่ถนัด ก็เห็นเค้าเดินสอนตัวต่อตัวเลย ใครที่ยังไม่ได้ ก็ไม่ยอมถามอีก เอ้า!! แล้วจะมาลงเข้าอบรมทำไม? ในเมื่อพวกเค้าเต็มใจมาสอนแล้ว เงินก็เสีย ถ้าจะมาให้เราสอน ก็ไม่ต้องมาเข้าอบรมตั้งแต่ทีแรก ให้เสียตังค์ ตั้ง 600 แนะ เราก็ไม่น่ามาเล้ย เสียดายตังค์ อารมณ์นั้น เอ่อ ช่างเถอะ ดีในห้องมีเน็ตให้เล่น ก็นั่งเล่นเน็ตไป แต่ก็ทำตามที่เค้าบอกให้ทำด้วย แต่ทำในแฟลช 8 ซะงั้น ก็มันเหมือนกัน แถมเมนู เครื่องมืออะไรก็ง่าย และ เป็นระเบียบกว่าเยอะ จากนั้นก็หลับยาว..........

(มานั่งคิดถึงอดีต เอ่อ แม่ก็เคยสอนเราทำการบ้านนี่นา แต่ตอนเด็กเราโง่ แม่ก็ปรี๊ดแตกเหมือนกัน ทำไมโง่อย่างงี้ห๊า!! อารมณ์เดียวกันเลยแฮะ 555 ไม่ได้ว่าแม่นะ แต่เราเคยโง่นี่นา แล้วแม่ก็ระอาเรามากด้วยช่วงเด็กๆ โตมา เราก็ว่า เราโง่แหละ ไม่ได้ฉลาดและเก่งอะไรเลย)

กว่าจะเสร็จก็เกือบๆ 5 โมง รีบกลับบ้าน เพราะต้องไปส่งยายไปบ้านที่ลำพูน พอถึงบ้าน แม่จะออกไปส่งยายแล้ว ก็ถามหามือถือของตัวเอง หาทั้งบ้านก็ไม่เจอ ในกระเป๋าไม่มี ปรากฏว่าหาย!! โหย แม่อารมณ์เสีย แต่ก็ลงกับเรา แถมยายยังบ่นตามอีก รีบไป แบบช่วงนั้น แทบบ้า หาโทรศัพท์ให้วุ่น แถมยังเจอแม่อารมณ์เสีย กะ ยายขี้บ่นอีก แล้วโทรศัพท์นั่น ก็ของเรานะ เพราะของแม่เสีย เอาของเราไปใช้ ซึ้งตอนนี้เราก็เป็นบุคคลที่ใครก็ติดต่อไม่ได้ และ เราก็ติดต่อใครไม่ได้เหมือนกัน 555 กว่าจะออกไปจากบ้านได้ ก็เล่นเอาเราหมดแรง ง่วงด้วย เลยสลบยาววววววว พอแม่กลับมา ใจก็พะวงกับมือถืออีก มันอะไรกันนักหนา -"- แล้วก็โมโหๆ พาลทุกอย่างที่ขวางหน้า (เพิ่งรู้ว่าแม่ติดมือถือมาก กู่ไม่กลับ) จนตอนเช้ารู้ว่ามีคนเก็บได้ ค่อยยังชั่ว ทำตกไว้แถวห้องคอมฯอ่ะ พวกที่อบรมเก็บได้ อารมณืเลยดีขึ้นทันตาเห็น -"- คงไม่มีใครอยากได้หรอก ตกรุ่นขนาดนั้น เอาไปขายเค้ายังเคืองเลยนะ ไม่อยากรับ รุ่นนี้ แต่ถ้าหายจริง เราเสียดายพวก ริงโทนอ่ะ เพลงลีดทั้งนั้น เสียตังค์โหลดเยอะด้วย แถมมีรูปฮิโระอีก ในบรรดามือถือทั้งหมดที่เคยใช้ รุ่นนี้ใช้ยาวนานกว่า เพราะอันอื่น เคยโดนขโมย และ ทำหายเอง บวกกะ เจ๊งบ๊งก็มี อันนี้ทนสุดแล้ว แต่ก็โชคดีที่ได้คืน (ไม่งั้นแม่คงเป็นนางมารร้ายไปอีกหลายวัน)

เราก็เริ่มจะปลงๆละ กะชีวิตแบบนี้อ่ะ เราก็คิดว่า เราโชคดีกว่าคนอื่นแค่ไหน ที่เกิดเป็นลูกแม่ เกิดในครอบครัวนี้ มีชะตากรรมแบบนี้ เราคิดว่าเราอาจจะทุกข์แหละ แต่เราทุกข์ เพราะเรารับทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามาทำร้ายตัวเอง ถ้าเราทำใจร่มๆ ขำๆ ไม่มีอารมณ์ร่วม เราก็คงไม่ทุกข์ และ เฟล ขนาดนี้ (ก็อดไม่ได้นะ) และ เรื่องในโลกเสมือนจริงนี่อีก เราคิดว่า เรามีเพื่อนมากมายในโลกไซเบอร์นี้ แต่ความจริงแล้ว เราไม่มีใครเลยต่างหาก เราจริงใจกะทุกอย่าง แต่เราพลาดอะไรไปรึเปล่า? เราจริงใจ แต่พวกเค้าละ จริงใจกะเราแค่ไหน ก็ไม่อยากจะคิด บางครั้งอยากพูดคุยกะคนอื่นๆบ้าง เรื่องอะไรก็ได้ สักช่วงเวลาหนึ่งก็ยังดี แต่ก็ ไม่มี.............. เราถึงได้รู้ว่า อย่ายึดติดกับอะไรพวกนี้นัก เราเคยบอกน้องคนหนึ่ง ว่าอย่าให้คนอื่นมามีอิทธิพลเหนือกว่าตัวเราเอง แต่ว่า เรากลับทำไม่ได้ เรากลับเอาเรื่องของคนอื่น ที่เค้าทำ ที่เค้าไม่สนใจ เอาเก็บมาคิดกังวล ทำร้ายตัวเอง ทำให้เราเศร้า เซ็ง ทุกข์ใจ แต่ต่อไปนี้ เราจะไม่สนใจกับอะไร ไม่ให้ใครมาบ่งการชีวิต ไม่ให้ใครมามีอิทธิพลเหนือจิตใจของตัวเอง เราจะต้องทำให้ได้ แม้ว่ามันจะยาก ถึงจะดูกลายเป็นคนไร้หัวใจ แต่เราก็ยอม ไม่อยากเจ็บ ไม่อยากทุกข์ ใครจะเป็นอะไรก็ช่าง เค้าจะคิดอะไรกับเรา หรือไม่คิดก็ช่าง ต่างคนต่างมีชีวิตเป็นของตัวเอง เราจะแคร์แต่กับครอบครัวเท่านั้น ไม่มีใครทำให้เราได้เท่าแม่ เท่ากับครอบครัวของเรา ไม่มีใครเจ็บไปพร้อมกับเรา เหมือนคนในครอบครัวเรา ถึงแม่จะดุ ถึงยายจะขี้บ่น ถึงตาจะพูดไม่รู้เรื่อง ถึงน้าจะชอบเมา แต่ที่ทุกคนมีเหมือนกัน ก็คือ พวกเค้ารักเรามากที่สุด นี่แหละ สิ่งนี้ละ ที่ไม่มีใครคนอื่นให้เราได้

เราก็อยากจะบอก ถึงใคร ที่คิดว่าครอบครัวตัวเองมันเฮงซวย บัดซบ รักคนอื่นมากกว่าครอบครัวตัวเอง พวกที่คิดฆ่าตัวตายเพราะผู้ชายห่วยๆ หรือ เอนท์ไม่ติด สอบไม่ได้ เพื่อนทิ้ง ชีวิตมันเฟล โลกห่วย อะไรต่างๆ คุณลองหันกลับมาดูตัวเองก่อน ทำไปทำไม? แล้วได้อะไรละ สะใจ อยากทำให้เค้าทุกข์ หรือหันกลับมาสนใจคุณมากขึ้น ไม่หรอก เค้าจะได้แต่สมเพชเวทนาคุณ แค่นั้น แต่เค้าไม่มีทางกลับมาหาคุณอีกแน่นอน คุณตายไป ก็จบ เค้าก็ไม่ทุกข์ร้อน แต่คนที่เจ็บและเป็นทุกข์ที่สุด ก็คือ พ่อแม่ ที่เค้ารักคุณมากกว่าผู้ชายที่คุณรัก (เราได้ประสบการณ์นี้มาจากเพื่อนของเรา (แต่เค้าไม่ถึงขั้นฆ่าตัวตายหรอก) มันรักผู้ชายคนนั้นมาก ทั้งที่เลิกกันไปแล้ว แต่ก็ห้ามใจไม่ได้ มันเมาหัวราน้ำแทบทุกวัน แม่มันก็ทุกข์ ยอมทุกอย่าง ตามใจลูก ขอเพียงลูกกลับมาเป็นคนเดิม กว่าจะทำได้ก็ใช้เวลานาน ซึ่งทุกครั้งที่เราเห็นมันทำประชดผู้ชายคนนั้น ทำทุกอย่าง มันอยากให้เค้ารู้สึกอะไรบ้าง แต่ก็ ไม่เลย เค้าไม่เคยรู้สึกอะไรกับมันเลย เหนื่อยเปล่า)

แค่นี้แหละ แค่เข้ามาบ่นๆ ระบายๆ ไม่งั้นเก็บกด คุยกะใครก็ไม่ได้ ตอนนี้เหมือนคนเป็นใบ้ไปชั่วขณะ ว่าจะไปซื้อหนังสือ เข็มทิศชีวิต มาอ่าน เมื่อคืนดูสุริวิภา แล้วเราชอบเค้ามากๆ คือ มันทำให้เราคิดได้นะ เราเกิดมาหนเดียว ตายก็ตายหนเดียว แต่ครึ่งชีวิต เรารู้สึก ไม่ได้เต็มที่กับการที่เกิดมาครั้งหนึ่งเลย เรายังไม่มีเป้าหมาย ไม่มีอะไรในชีวิตนี้ ที่ทำแล้วมันคุ้มที่สุดกะการที่ได้เกิดมา แต่เราว่า มีสิ่งหนึ่งที่เราคิดว่าคุ้มแล้วที่ได้เกิดมา เพราะเราเป็นลูกของแม่คนนี้ละ เราคิดว่าคุ้มที่สุด ดีที่สุดแล้ว...............