ジュロ。。ひょうてき。。ぶつける

กว่าจะโหลดเสร็จ พี่น้อง อย่างยาวนาน ตอนแรกคิดว่าจะ 1 ชั่วโมงอย่างที่เค้าโปรยไว้ตอนตัวอย่างตอนที่แล้ว ที่ไหนได้ -"- นี่ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดีด้วยซ้ำ ตกลง หลอกไอ้โร่ดีใจเก้อ เห็นตอนท้ายของตอน 25 ก็มีโปรยตัวหนังสือเหมือนเดิม แหม...ไอ้เราก็แปลถูกแล้วนะ แต่ก็ช่างเถอะ ดีกว่าไม่ได้ดู เนอะ

เอาละ Sub นรกเช่นเคย แต่ตอนนี้ซับยากหน่อย เพราะเนื้อหามันเยอะจริงๆ

เกิดอะไรขึ้น!! มันมาพร้อมกับที่....

โยอิเตะ ยังสครีมอยู่ -"- อยากจะสครีมตามจริงๆ

ไอ้แก่ฮัตโตริ ทนฟังเสียงสครีมโยคุงไม่ไหว เลย ตาย!! "โกเมงนาไซๆๆๆๆ" โยคุงตะโกนขอโทษยาวนาน

แถมเคราะห์ซ้ำ กรรมซัด ฟ้าผ่ามาที่ร่างของฮัตโตริ แหลกกระจาย น่าสยอง (ตายง่ายไปหน่อยอ่ะ)

ชิจิมะ เฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่าง

 โคอิจิทนไม่ไหว เลยตะโกนเรียกสติ โยคุง

มิฮารุ ยังคง.....

โดนครอบงำ

เสนอตอน ฟุตาริ เราสองคน (อี้~ ตั้งเอง เชยจัง)

ต่อๆ

พอดีพวกซาราบะมาถึง

"ซาราบะ ไรโคน่ะ" 

"ไรโค ตายแล้ว ฮือๆ" (คนดูก็ร้องตาม)

"....ไรเม"

"อ๊ากกกกกส์ เค้าไม่ได้ทำอ่ะ เค้าไม่ได้ตั้งใจ!!"

เอ่อ...ฮัตโตริ แกเพิ่งตายไม่ใช่เรอะ มาเป็นผีกดดันโยคุงอย่างเร็ว อีกคน ถ้าเดาไม่ผิด เป็นพ่อโยคุงใช่ป่ะ

โยคุง สติแตกซ่าน รับกับเหตุการณ์เหล่านี้ไม่ได้ ไม่อยากจะอยู่แล้ว เค้ากำลังจะ...ปลิดชีวิตตัวเอง

ไรเมพยายามตะโกนเรียกมิฮารุ ให้คืนสติเร็วๆ เพื่อให้ช่วยโยคุง

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวเจ๊จัดให้" แล้วโอดะ ก็ใช้วิชาจิตเนตรอะสึนะ เพื่อเข้าไปในจิตใต้สำนึกของมิฮารุ

"มิฮารุ" เธอเรียกเด็กหนุ่ม แต่ทว่า ตอนนี้ มิฮารุ ไม่อยากจะรับรู้อะไรและเชื่อใจใครอีก

"อย่ามายุ่งกะเค้า"

ชินระบันโชออกมา พูดจาชักจูงมิฮารุ

และดูเหมือนจะได้ผล มิฮารุเริ่มเชื่อเธอ

"มานี่สิ มิฮารุ"

ขณะนั้น โยคุงก็ยัง อยู่ืท่าเดิม

"ทั้งสองคน จัดการโยอิเตะซะ"

"อย่านะ ห้ามแตะต้องโยคุง ไม่งั้น มีตบ เอ้ย! มีตายไปข้าง" (ลุงยู หลุดซะ)

"ยังไงซะ โยอิเตะ หล่อนต้องตาย"

เจ๊ตาบอดวิ่งเข้าไปหมายจะใช้มีดสั้นแทง โยคุง แต่ยูคิมิขัดขวางไว้

ยูคิมิถูกเด็ก 2 คนนั้นรุม เลยพลาดท่า โดนฟัน

โธ่เอ้ย!! แน่จริงอย่ารุมสิฟระ แหม...หน้าตาภูมิใจจัง

"อย่าเข้าไปนะเฟ้ย เดี๋ยวพ่อยิงทิ้ง" (กรี๊ดดดดลุงยูขา เท่ห์มากๆ)

ลุงยูใช้ปืนขู่พวกนั้น ก่อนจะพยุงตัวเดินไปหาโยคุง

แอบชนเล็กน้อย โยคุงถึงเริ่มได้สติ บ้าง

"โย โยอิเตะ...ชั้น รักนายนะ" "ห๊า????" (โยคุงกะไอ้โร่พูดพร้อมกัน)

แล้วยูคิมิก็หมดสติไป

"ยูคิมิ...." (เมื่อกี้พูดจริงเหรอฟระ??) (เค้าจิ้นเองอ่า อิอิ มันเครียด ขอจิ้นหน่อย)

มิฮารุ แม้แต่ภายใต้จิตสำนึก ก็ถูกชินระบันโชครอบงำ

จากนั้น ลำแสงสว่างจ้า ก็พุ่งขึ้นฟ้า

ทุกอย่างเริ่มปะทุรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

"อะเมซซิ่งมากๆ...ฮัตโตริซัง"

และแล้ว ธรณีที่พวกนั้นยืนอยู่ก็ถล่ม สูบพวกนั้นลงไป ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแล้วละ

โอ๊ะๆ นั่นอะไรอ่ะ??

"ห๊า?? นั่นคือ...."

"ชินระบันโช!"

แอบได้ยินชิจิมะพูดคำเมือง "ชินระบันโชก๊ะ?" คริๆ

"โอ้วว์ เมพขิงๆ" (ภาษาเกรียนได้อีก ตาแว่นรั่ว)

โทบาริ ก็ยัง อึ้งอยู่

ไรเมรับไม่ได้ สงสารมิฮารุ

เอ่อ...เชื่อแล้วละ ว่ามิฮารุเป็นชาวไซย่าอ่า

ขณะที่ชินระบันโชจำครอบงำมิฮารุไปมากกว่านั้น ก็มีใครคนหนึ่งมาขัดขวาง

"มิฮารุคุง ลืมไปแล้วเหรอ?" (ลืมอะไรอีกละเนี้ย -"-)

"คุณแม่?" "อาซาฮี ไม่นะ" 

"เธออย่ามาขัดขวางชั้นนะ เจอดีแน่"

พลังของชินระบันโช ไม่สามารถทำอะไรเธอได้

"จำไม่ได้เหรอ? เมื่อก่อนเราเดินจูงมือกันบ่อยๆ"

"เรามีความสุขกันมากแค่ไหน?"

"แล้วเราก็มีครอบครัวที่อบอุ่น" (เหมือนโค้จจี้จริงๆ ให้ตายเถอะ)

"ช่วงเวลาเหล่านั้น พวกเรามีความสุขมากๆ" (มั่วได้อีก)

"ใช่แล้วละ คุณแม่" มิฮารุคืนสติได้อีกครั้ง

ความมุ่งมั่นของเค้าที่พยายามจะไม่ให้ใครครอบงำ

ชินระบัยโชต้านพลังของเด็กหนุ่มไม่ได้ เริ่มสลายไป

ลำแสงร่างคน(ชินระบันโช)

ร่างกายสีดำเริ่มเปล่งแสง

สว่างไปทั่วบริเวณ

".............."

ร่างนั้นค่อยๆแหลกสลายไป

ลำแสงที่ปะทุขึ้น เริ่มลดขนาดเล็กลง จนหายไป

ชินระบันโช หายไปจากร่างมิฮารุแล้ว (รึ?) เด็กหนุ่มหมดสติ

ที่โรงพยาบาล

มิฮารุนอนรักษา สักพักเค้าก็ฟื้น

เดินออกมานอกห้อง พอดี โทบาริก็มา "โรคุโจ"

"โยอิเตะละ? โยอิเตะหายไปไหน?"

"บอกเค้ามานะ ว่าโยคุงอยู่ไหน?"

โทบาริเองพยายามพูด แต่ เด็กหนุ่มไม่ฟัง ยังโกรธอยู่

ก่อนที่จะแง่งใส่กันไปมากกว่านี้ พอดีไรเมก็มา "มิฮารุ เมื่อวานอ่ะ สุดยอดเลยนะ..."

"เมื่อวาน? วันนี้วันที่เท่าไหร่?"

"เอ่อ ก็ วันที่ (สักอย่างแหละ ฟังไม่ทัน)"

คุณน้องจูว์จิ ในชุดพยาบาล น่ารักแฮะ

"เน้ๆ ดูดิ่ ลงข่าวด้วย เค้าหาว่าเป็น UFO ละ" (ตาแว่นรั่ว มาอีกละ)

"ดูสิ ดังไปทั่วเลยน๊า" (ใครก็ได้ พาหมอนี่ไปไกลๆหน่อย พลีสสสสส)

"เอ้? โดนมิฮารุหักอกมาละสิ" (..............สะกดอารมณ์อยู่)

"มิฮารุ ทานซะหน่อยนะ"

"ทำไมนะ ทำไมชั้นถึงยังอยู่ น่าจะตายไปซะก็ดี" (มั่วนะ แต่คงราวๆนี้)

ไรเมได้ยินมิฮารุพูดแบบนั้นแล้ว ปริ๊ด ขึ้นมา ขอตบสักที

เด็กหนุ่มของเรา เฮ้อ~

"งั้นสิ่งที่ไรโคทำทั้งหมดก็สูญเปล่าสิ ถ้ามิฮารุทำตัวแบบนี้" (มั่ว)

"มิฮารุ ไรเมน่ะ เค้าเสียใจมามากพอแล้ว อย่าทำแบบนี้เลย" (มั่วได้อีกนะ)

"................."(มันมั่วตั้งแต่ต้น จนจะจบ ความในใจ by มิฮารุ)

"นี่ไอ้แว่นรั่ว!! พูดอีกคำเดียว พ่อจะฟ้องโค้จจี้" "พระเจ้า!!น่ากลัวอ่ะ"

โทบาริจากไป พร้อมกับ ความไม่มีสาระของ ไอ้โร่ เหอๆ

โหย~ ลุงยู เจ็บปางตาย ยังนั่งทำงานอีก พ่อคู้น~

"มาอีกละ มาทำไมอีกละนี่ บลาๆ" ลุงยูพอเห็นว่าใครเดินเข้ามาก็ถึงกับ บ่นเป็นชุด

วันนี้กรี๊ดลุงยูหลายรอบมาก เหอๆ

"ยูคิมิ บอกหน่อยได้มั้ย ว่าโยอิเตะอยู่ที่ไหน?"

"นะ ได้โปรดเถอะ พลีสสสส"

"หึ้ย!! น่ารำคราญเป็นที่สุด"

แต่ก็ยอมช่วยละ เค้ารู้นะ (รักลุงอ่ะ แมนได้ใจ)

ณ.ห้องสมุด

โค้ทจี้เหมือนอ่านข่าวอะไรสักอย่าง

แล้วก็เจอสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจเข้าพอดี (อะไรอ่ะ? โค้ทจี้เข้ามาบอกในฝันทีนะ อิอิ)

โห ชีวิต ใครๆก็ไม่รัก

"แต่เค้ารักนะ" (โค้ทจี้ลูก อย่าพูดแบบนั้น หมอนั่นตัวอันตรายเลย)

ตอนนี้พูดอะไรสักอย่างนี่แหละ ยาว แต่โค้ทจี้ มุมนี้ ตาหวานอ่ะ

"กินคนเดียว ไม่แบ่งกัน ขอให้ท้องเสีย" "มันหมดแล้วเฟ้ย ตั้งกะแกมาถึง"

ขณะทอดมองวิวอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้น

"โอ้ย!! ปิ๊กนิกกันอยู่รึไง? จะไปป่าว?"

"อย่าบอกนะ ว่าต้องนั่งรถอ่ะ" อาการกำเริบอีกแล้ว (แกจะเดินรึ มันไกลน๊า~)

"เอ่อ ยูคิมิซัง ไม่เป็นอะไรนะ ออกมาแบบนี้" (น้ำเกลือยังห้อยติดตามด้วย สปิริตจริงๆ)

"ชั้นไม่เป็นไรหรอก แต่หมอนั่น ไม่แน่นะ" "หืม?" แล้วโค้ทจี้ก็หันไปเห็น สภาพนี้

เหอๆ ท่าทางจะแย่กว่าจริงๆ

"ไม่ไหวเลยน๊า~ อ่ะ นี่"

"นี่คือ??" "มันคือสมุดที่ฮัตโตริบันทึกไว้เกี่ยวกับโยอิเตะ" (รึเปล่า นี่แหละ -"-a)

ขณะที่มิฮารุกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่นั้น โทบาริก็มาหา

"เน้ มีไร?" (โธ่ หนูมิ พูดห้วนมากอ่า สงสารโทบาริหน่อย)

เหมือนหนูมิจะถามเหตุผลอะไรสักอย่างนี่แหละ

โทบาริ (เล่ารึเปล่า แต่คิดแหละ) ถึงอดีต

เอ่อ....

แหม.....

ที่แท้ก็ แอบชอบแม่ของมิฮารุนี่เอง (ส่ายหัวช้าๆ)

"งั้นเหรอ?" (อ้าว?) และ หลังจากนั้นมิฮารุก็ขอตัวไปตามหาโยคุง

ฮาฉากวิ่งอ่ะ มิฮารุจะสโลว์ทำไมไม่รู้ หรือพื้นโรงบาลมันลื่นหว่า? "มิฮารุไปไหนอ่ะ?"

เมื่อไรเมรู้ว่ามิฮารุจะไปหาโยอิเตะ เธอก็สนับสนุน อย่างแรง

รักกัน

รักกัน

แล้วทั้งสองก็มองตามหลังมิฮารุไปจนลับตา (เฮ้ย!! สลับคู่มั้งเนี้ย?)

รถไฟ (รู้แล้ว ไม่ต้องบอก)

ขณะที่มิฮารุนั่งชมวิวอยู่นั้น

-"-a ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

ดูดิ่ มิฮารุทำหน้าได้เซ็งไก่มากๆ (คนดูแอบขำ)

โคทาโร่พูดไรไม่รู้ รู้แต่ว่า หนูมิ ไม่อยากฟังเฟ้ย!!

มาถึงสถานีแล้ว (ค่อยยังชั่ว)

มิฮารุ จก แผนที่มาดู

พอหันกลับมา ตาแว่นรั่ว หายไปแล้ว "เป็นแบบนี้ทุกทีเลย"

เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังสถานที่หนึ่ง

ที่แห่งนั้น

คือโบสถ์นั่นเอง

นึกย้อนไปตอนที่คุยกะโทบาริ

"นี่ ที่ๆโยคุงหลบอยู่"

แม้ใจจะเจ็บ แต่ก็ต้องช่วยสินะ โทบาริ (ซึ้ง T^T)

เปิดประตูเข้าไป

มองดูทั่วบริเวณ

จน มิฮารุเหลือบเห็น

โยอิเตะคุง

"........................" จบ

ตอนต่อไป จะเป็นเช่นไร

จะชวนเสียน้ำตา

หรือเสียเลือด ติดตามต่อไป (ไม่สนคำโปรยแล้ว)

kokoro tsumoide หรือ zumoiide นี่แหละ ฟังไม่ชัด แถมเปิดดิกคันจิดันหาตัวที่ต้อจาก โคโคโระ ไม่ได้อ่ะ ขอไปค้นดูอีกทีละกัน คาใจชะมัด