..::Starry Sky::..
[CAP] Nabari no Ou Ep.26 ~END~
posted on 30 Sep 2008 00:04 by juro in AnimeGameComic
ม่ายยยยยยยยยไม่อยากจะเชื่อ นี่ยังช็อคอยู่เลยอ่า ไม่อยากให้จบเลยจริงๆ เหอๆ ทั้งที่รู้นะ ว่ามันใกล้ๆจะจบ แต่ไม่นึกว่า จะเร็วเยี่ยงนี้ ทำใจไม่ได้อ่า ขอภาค 2 เถอะนะๆ ได้โปรดจริงๆ อ.ยูกิ ช่างทำร้ายจิตใจกันซะเหลือเกิน โทษ อ. ก็ไม่ได้ ต้องโทษทีมงานแอนนิเมะ ทำได้ไง ตัดจาก 50 เหลือ 26 อ่า พระเจ้า! แอบไปอ่านในบลอค อ.มาละ มีหวัง (นิดๆ) อาจจะมีภาค 2 ไม่คอนเฟิม ให้รอดูต่อไป ทั้งนี้ และ ทั้งนั้น อ.ยูกิ ก็กล่าวขอบคุณทุกคนที่ติดตามนาบาริมาโดยตลอด รายละเอียด ตามไปอ่านได้ที่บลอคของ อ.ยูกิ >>http://corvusmr.exblog.jp/
เรียนมิตรรักแฟนบอร์ดนาบาริ ถึง แอนนิเมะจบ บอร์ดยังไม่จบ และ จะยังคงอยู่ต่อไป เพื่อรอวันที่จะมี ภาค 2 และ มังงะ มันยังไม่จบ ติดตามนาบาริกันต่อไป เพราะฉะนั้น เข้าไปสังสรรค์เฮฮากันได้ตลอดเช่นเคย ~ ขอความจิ้น จงสถิตย์อยู่กับท่าน ~
ต่อจากตอนที่แล้ว มิฮารุมาตามโยอิเตะที่โบสถ์
โยอิเตะแลดู หมดอาลัยตายอยาก
มิฮารุพยายามพูดเกลี้ยกล่อม
"อย่านะ"
"โหย~ ไอ้โร่ ซับนรกไม่ออกอ่ะ พี่น้อง จะร้องไห้"
มิฮารุพูดถึงฮีตโตริ (และ คงเรื่องในอดีตนิดหน่อย)
โยคุงไม่อยากฟัง
"......."
"เซ็งระเบิด ซับไม่ออก" (โยคุง ไอ้โร่พยายามอยู่)
"รู้มั้ย ว่าคนดูเค้าต้องการอะไร?"
"ห๊า? แล้ว...ต้องการอะไรละ"
"เค้าต้องการให้เราแต่งงานกันไงละ"
"จริงเหรอ?"
"โยอิเตะ"
"แต่งงานกันนะ"
"แหล่มไปเลย มิฮารุ" (มันมาดูอีกแล้ว...จบการจิ้น)
มิฮารุบอกเล่าถึงคำพูดของไรโค
"ชินระบันโช มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพื่อนต่างหากละ" (มั่วอีก)
เอ่อ ผู้มาดู เกือบตกหลังคา สมน้ำหน้า มาแอบฟังชาวบ้านเค้า
มิฮารุเล่าถึงชินระบันโช
อ้าว ยังไม่หายไปอีกรึ
เธอพยายามกล่อมมิฮารุ
แต่มิฮารุไม่สนใจ เค้าตัดสินใจแล้ว ว่าจะไม่ใช้ชินระบันโชอีก
"ไม่นะ มิฮารุ"
"ลาก่อน โยเซซัง"
"มันอยู่ที่ตรงนี้ต่างหากละ เราต้องกล้าเผชิญหน้ามัน"
"อืม~"
"เฮ้อ~ น่าเบื่อจริง ไปดีกว่า" แล้วตาแว่นรั่วก็หายไป
นาบาริ โนะ โอะ
หลังเลิกเรียน
เด็กหนุ่มวิ่งกลับบ้านอย่างเร่งรีบ
"กลับมาแล้วครับ" ทักทายเสียงใส
"คุณยายฮะ เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกหน่อยนะ"
คุณยายบอก"อย่ากลับดึกละ" "เข้าใจแล้วฮะ"
ลุงๆป้าๆอึ้ง ดูมิฮารุสดใสขึ้นตั้งเยอะ
"เด็กคนนั้นสดใสเหมือนแม่ของเค้า"
ชีวิตแสนจะปกติของเด็กหนุ่มกลับมาแล้ว
บ้านหลังหนึ่ง
บ้านของโทบาริ กับ ฮานะซัง
"คอนนิจิวะ" เด็กๆทักทายเสียงใส "ยินดีต้อนรับจ้า"
"เอ้? กาอุคุง ทำอะไรอยู่อ่ะ" ไรเมถาม
"อ้อ กะลังช่วยโยอิเตะซัง พันไหมพรมอยู่"
"โอ๊ะ แม่เจ้า" ไรเมกะโค้ทจี้อึ้ง (พี่ก็อึ้งค่ะท่านน้อง)
"บังเต็นนี่ดีกว่าที่คิดเลยนะนี่" กาอุพูด
"ตอนนี้กาอุเข้าชมรมเคนโด้ที่โรงเรียนละ"
"อ่า~ จริงเหรอ? ดีจังเลยน๊า"
ไรเมจ้องมองเครื่องลางที่กาอุแขวนอยู่
"นี่ ไรเมซัง"
"ของๆไรโคซัง ผมคิดว่าคุณไรเมควรจะต้องเก็บมันไว้"
"ไรโคซัง ระลึกถึงคุณเสมอ" (รึเปล่า)
"ไม่เป็นไรหรอก ชั้นว่า กาอุคุงสมควรเก็บไว้มากกว่านะ"
"เชื่อชั้นสิ ไม่เป็นไรจริงๆ"
"เพราะว่าไรโคน่ะ อยู่ที่นี่ อยู่กับชั้นเสมอ" (โหย~ จะซึ้งไปไหน
)
)
"ไรเม....กาอุ" (ฮือๆ ไรโค เอาไรโคกลับมา)
)
"................"
"แล้วเคโกะซังละกาอุ" ไรเมเปลี่ยนเรื่องคุยทันที (ชิชะ เคโกะนี่ ใครย่ะกาอุ??)
โทบาริกลับมาพอดี
มองเข้าไป ก็เห็นเด็กๆคุยกันสนุกสนาน
ซึ้งได้อีก
อันนี้ก็พูดคุยสรรพเพเหระกันไป
อุ๊ยตาย บรรยากาศชวนจิ้น
"กรี๊ดดดด" ไรเม กะ ไรโค เข้ามาขัดจังหวะ
"555 คือ พวกเราจะมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยบ้าง เหอๆ" (ทุกทีเลย 2 คนนี่ มารคอหอยจริงๆ)
สังสรรค์วงน้ำชา
ขณะนั้น ชิราทามะเดินมาทักทาย
ก่อนที่จะวิ่งจากไป
"แล้วโคอิจิละ?"
"จะทำยังไง?" "ชั้นเหรอ?"
"ชั้นก็เป็นโคอิจิ ไอซาว่า แห่งบังเต็นนี่แหละ" (โค้ทจี้ ขนตายาวสวยเชียว)
ที่ภูเขาเหนือหมู่บ้าน
ตาแว่นรั่ว กะ ชิจิมะ นั่งคุยถึงเรื่องราวต่างๆ
ที่ตามชินระบันโช เพราะอยากเขียนไดอารี่งั้นรึ?
วิวสวยได้อีก
"ไดอารี่ของฟูมะ โคทาโร่ เหรอ?"
"น่าสนุกดีนะ" จากนั้นชิจิมะเริ่มง่วง เลยขอตัวไปก่อน
สังสรรค์เสร็จสิ้นแล้ว ทุกคนกะลังจะกลับบ้าน
"เจอกันพรุ่งนี้นะโยอิเตะ"
"แล้วเจอกัน"
"นี่ โทบาริ ไปด้วยกันกับมิฮารุสิ"
พูดคุยถึงเรื่องที่ค้างคา
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีขึ้น "คุณแม่ ตอนนี้คงอยู่ที่ไหนสักแห่ง"
เหมือนเป็นร้านขายของตากแห้งอะไรนี่แหละ อย่างสาหร่าย ยาสมุนไพร รึเปล่า?
พอดีเป็นร้านของลุงที่ชอบไปที่ร้านของยายมิฮารุบ่อยๆ
ขณะที่กำลังรอของ รถใคร คุ้นๆ ขับเลยผ่านไป
ก่อนจะถอยกลับมา
"อ้าว? ยังไม่ตายอีกรึ?"
"ฟังคำทักทาย มันน่านัก"
"พอดียัยนี่ขอติดรถมาด้วย" "ไฮ～"
"อ่ะ รีบเอาลงไปให้สิ"
"นี่ ฝากให้โยอิเตะด้วย เป็นยาที่ต้องทานอ่ะนะ"
"ยูคิมิซัง ไม่ไปเยี่ยมโยคุงเค้าหน่อยเหรอ?" "。。。"
"อ่ะ เดี๋ยวก่อน มิฮารุมานี่สิ" "อะไรเหรอฮะ?"
"อ่ะนี่ เอาไปเถอะน่า อย่าถามมาก"
แล้วยูคิมิกับคาสึโฮะก็ขอตัวกลับ
มิฮารุเปิดกระดาษแผ่นนั้นดู ปรากฏว่า เป็นสูตรน้ำมนาวที่ยูคิมิชอบทำให้โยคุงดื่มบ่อยๆ
มิฮารุเข้าใจแล้ว ถึงจะไม่ไปพบหน้ากัน แต่ยูคิมิ ก็เป็นห่วงโยคุงเสมอ
ง่า～สงสารลุงยู
"เป็นแบบนี้ ก็ดีแล้วเนอะ" คาสึโฮะ พยายามพูดให้ผ่อนคลาย
แต่สีหน้าลุงยู เอ่อ。。。ขอตัวซับน้ำตาก่อน
เช้าวันใหม่
มิฮารุกะโยคุงนั่งรถมายังที่แห่งหนึ่ง
"ท่าทางจะไปทางนี้สินะ"
"โยอิเตะ ไม่เป็นไรนะ"
ขณะนั้นมีครอบครัวหนึ่งเดินมา
พวกโยคุงหลบให้ เห็นเด็กน้อย ยิ้มหัวเราะสดใส
พลอยทำให้หัวใจของทั้งคู่ ชุ่มชื่นขึ้น
ขณะนั้น โยคุงรู้สึก กังวลเล็กน้อย
"แน่ใจนะ ว่าจะไปที่นั่น?" "อืม ชั้นไม่เป็นไร เราไปกันเถอะ"
ทั้งสองเดินมาถึงบ้านหลังหนึ่ง ที่ประดับไปด้วยไม้ดอกสวยงาม
ทั้งสองคนหยุดมอง
โยคุงเดินไปชะโงกหน้ามองเข้าไป
"มีธุระอะไรกับบ้านหลังนี้หรือ?"
"เอ่อ" โยคุงตกใจ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้มาพบกันอีก (ตกลงนี่ พ่อโยคุง หรือ ประมาณญาติผู้ใหญ่อ่า งง)
"คือ บ้านสวยดีนะครับ"
"อ่า ขอบใจนะ" แล้วลุงคนนี้ก็เดินเข้าไป
โยคุงมองเป็นครั้งสุดท้าย
เหมือนกับว่าเค้านึกอะไรขึ้นได้
พอหันกลับไป เด็กสองคนนั้นก็หายไปแล้ว
"วันนี้ท้องฟ้าสดใสดีนะ"
"ที่นั่นน่ะ สวยขึ้นมากเลยนะ" (คงหมายถึงบ้านตัวเอง)
"อืม ใช่"
"โยอิเตะ เป็นอะไร?"
"เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ" (กรี๊ดๆๆๆๆ แต่สงสารโยคุงมากอ่า)
ตอนนี้ไตเติ้ลเครดิตขึ้นละ เป็นการเล่าถึงชีวิตของทุกคน
โค้ทจี้ก็ยังคงเป็นนักเรียน ที่ตั้งใจเอามากๆ (กะลังสอบอยู่)
จู่ๆชิจิมะก็โผล่มา ทำเอาเค้าตกใจ ５５５
ไรเมไปเคารพหลุมศพไรโค
กาอุ กับชมรมเคนโด้ ดูตั้งมั่นมาก 
แหะๆ แต่ฝีมือต้องฝึกอีกนาน กว่าจะเทียบกับไรโคได้
คาสึโฮะ ก็ยังคงช่วยสามีขายซูชิเหมือนเดิม
ท้านด้านลุงยู ณ。ร้านราเมง
ก็ตั้งใจทำงานของตัวเองอย่างมีความสุข
หนูจูว์จิ ก็ช่วยแม่ทำงานที่โรงพยาบาลต่อไป
ส่วนตาแว่นรั่ว เอ้ยๆ เด็กดูเยอะนะเฟ้ย จะทำอะไรน่ะ
เหอๆ แต่ซาราบะรู้แกว คริๆ หน้าอกหน้าใจเจ๊ ก็ไม่แพ้สาวในวีดีโอเลย
ฮานะบุกิ ก็ทำงานวิจัยต่อไป
รูปครอบครัว
มิฮารุ ก็ช่วยคุณยาย ต่อไป อย่างมีความสุข
และเวลา
ก็ผ่านไปเรื่อยๆ (ตอนนี้โยคุง เดินไม่ค่อยได้แล้ว)
วันหนึ่ง มิฮารุกับโยอิเตะมานั่งเล่นที่ระเบียงด้วยกัน
โยคุงนั่งถักนิตติ้ง ผ้าผันคอเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว (โยคุง ถักเก่งมากอ่า)
"โยอิเตะ ชั้นจะไปเอาของว่างนะ นายจะเอาอะไรรึเปล่า?"
"ขอน้ำมะนาวนะ"
ถักไปเรื่อยๆ
ท้องฟ้าวันนี้สดใส
โยคุงทอดมองท้องฟ้าไกล อย่างสงบ เค้ารู้สึก อยากจะพักสายตาสักครู่
มือของเค้า ค่อยๆ สลายไปตามอากาศ เหมือนฝุ่นผง ที่ระยิบระยับ
ลอยไกลออกไป ยังฟ้ากว้าง
ขณะนั้นพวกโค้ทจี้กำลังเดินทางจะไปหา แล้วทุกคนก็สังเกตุเห็น แสงระยิบที่ลอยไป
กลุ่มด้ายของเค้าร่วงหล่นลงมา
เก้าอี้ไหวเอนอย่างแรง (ฉากนี้คิดได้ไงอ่า ขนลุก ปนเศร้ามากๆ)
"โยอิเตะ！！"มิฮารุตะโกนด้วยความตกใจ
เด็กหนุ่มรีบเดินมา แต่ทว่า...
.............
--จบ-- อย่าง เศร้าๆ บาดใจสุดๆ พูดไม่ออก ดูสองรอบ ร้องไห้ สองรอบ สะอึกมากเลยอ่า ทำไมทำร้ายจิตใจกันได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ อ.ยูกิบอกว่า ในแอนนิเมะ ตอนจบ ดราม่าซอร์ฟมากกว่า มังงะ อีก (แสดงว่า มังงะ ต่อไปจะยิ่งดราม่า บาดลึกกว่านี้แหง) โหย~ รับไม่ได้อ่ะ อย่างแรง ประทานโทษ Fin นี่ ย่อมาจากอะไรอ่า คงไม่ได้หมายถึงครีบปลาใช่ป่ะ เค้าหมายถึง Final รึเปล่า ประมาณคำย่อ หรืออะไรอ่า ไม่เคยเจอ (ทุกทีจะเจอแต่คำว่า โอวาริ ที่แปลว่า จบ อะไรแบบนี้)นอนไม่หลับเลยเนี้ย? อึ้ง เฟล อย่างแรง
สะอึกมากเลยอ่า ทำไมทำร้ายจิตใจกันได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ อ.ยูกิบอกว่า ในแอนนิเมะ ตอนจบ ดราม่าซอร์ฟมากกว่า มังงะ อีก (แสดงว่า มังงะ ต่อไปจะยิ่งดราม่า บาดลึกกว่านี้แหง) โหย~ รับไม่ได้อ่ะ อย่างแรง ประทานโทษ Fin นี่ ย่อมาจากอะไรอ่า คงไม่ได้หมายถึงครีบปลาใช่ป่ะ เค้าหมายถึง Final รึเปล่า ประมาณคำย่อ หรืออะไรอ่า ไม่เคยเจอ (ทุกทีจะเจอแต่คำว่า โอวาริ ที่แปลว่า จบ อะไรแบบนี้)นอนไม่หลับเลยเนี้ย? อึ้ง เฟล อย่างแรง
แต่ยอมรับว่า จบได้แบบ ไม่เสียเลือดเสียเนื้อมากนัก (แค่ไรโคก็เกินพอแล้ว) ทุกคนก็ดำเนินชีวิตตามปกติสุข เฉกเช่นคนทั่วไป เห็นแล้วมีความสุขมาก แต่โยคุง โศกนาฏกรรม ชัดๆ เหอๆ ในที่สุด หนูมิ ก็ไม่ใช้ชินระบันโชเพื่อตัวเอง และเค้า ก็ไม่ยอมลบโยคุง ด้วยตัวของเค้าเอง (ต่างจากมังงะ) เลือกที่ โยคุงจะสามารถใช้ชีวิตที่เหลือ อย่างมีความสุข แม้จะระยะเวลาสั้นๆ แต่มันก็สามารถทำให้เค้าได้สัมผัสถึงสิ่งที่เค้าโหยหา และ ไม่เคยได้รับเมื่อยังเด็ก (ตามความเข้าใจของตัวเอง) จากนี้ไป จะคิดถึงนาบาริ ตลอดไป ลาก่อน โยอิเตะ....ไรโค
แต่เดี๋ยวก่อน! เราต้องมาช่วยลุ้นให้มีภาค 2 นะ ความจริงแต่งได้อีกนะนั่น ภาวนาให้ทีมงานทำอีก ภาวนา~
ห่อเหี่ยว X 2 ( กะลังเผางานระดับสิ้นหวังพอดี )
#1 By kanonloli....โชเน็นไอบันไซ on 2008-09-30 04:26