ジュロ。。ひょうてき。。ぶつける

กลับมาแว้ว โอ๊ะๆ บอกใครหว่า เหอๆ ไม่มีใครซะหน่อย ตอนนี้อยู่คนเดียว งั้น บอกกะโอคะคุง และ ผู้แวะเวียนมาที่บลอคไร้สา(ระ)นี่ละกัน กลับมาแล้ว ฮ่าๆ (ทำเหมือนจากกันนาน ไอ่โร่นี่)

วันนี้เพิ่งได้หนังสือที่สั่งไปมา กว่าจะได้ก็นะ อาทิตย์กว่าๆ แต่ไม่บ่นเรื่องนี้หรอก เพราะไม่รีบ สั่งจากบงกชอ่ะนะ ใช่ว่าที่เชียงใหม่จะขาดแคลน หายาก แต่ ขี้เกียจไปร้านอ่ะ แบบว่า มันไกลจากบ้านเป็นร้อยๆกิโล ฝนก็ตก แถมเผลอๆ ถ้าไปซื้อแล้วมันหมด ก็เฟล เลยสั่งในเวบเอา สบายใจกว่า ได้อ่านแน่ เหอๆ แล้วนะ เหมือนตัวเองมีจิตส่งถึงไปรษณีย์ พอดีเห็นคุนไปรษณีย์ ขี่รถสวนมา ตอนที่ไอ่โร่กะท่านแม่ กะลังจะออกไปพาลเงินเล่นที่เซนฯแอร์พอร์ท(ได้แต่ของกิน เผอิญของแพงมาก ตูไม่ซื้อ เก็บไว้ใช้อย่างอื่นดีกว่า) คิดในใจ "คุณไปรษณีย์นี่นา สงสัย วันนี้เราต้องได้ของแน่" (กรุณาทำน้ำเสียงแบบนางเอกกำลังคิดรำพึงในใจ อ๊วก!!) เอ่อ กลับไปบ้าน เจอวางอยู่เลย สภาพ ยับเยิน ช่างมัน ขอแค่ไม่บุบสลาย ไม่หาย เป็นดี ตอนแกะๆ รีบอ่าน ไม่ได้สนใจเก็บกวาดโต๊ะเลย สภาพ เลยเป็นอย่างที่ทุกท่านกำลังจะเห็นในภาพนี้

รกได้อีกนะแก ไอ่โร่ อืมๆ ไว้ค่อยเก็บ ตอนนี้อะไรก็ไม่สนแล้ว

เล่มแรกที่อ่าน คือ ไลฟ์ เล่มจบ แบบว่า อดใจรอนาน ไม่ยอมอ่านสปอย์เลย รอลุ้น (เดี๋ยวค่อยคุย)

เผอิญเป็นแฟนคลับ อาจารย์แก แบบว่า รักเลย โหยๆ เนื้อเรื่องก็นะ หวานมาก แต่แอบฮา ตามสไตล์สาวน้อยแหละ พระเอกหล่อโฮก แน่ะนำให้อ่านเรื่องนี้ สนุก เล่มเดียวจบ ต่อมา ก็ยังเป็นผลงานของ อาจารย์ โอยะอยู่

อุ๊กรี๊ดดดด~ ไอ่โร่กรี๊ดหนุ่มแว่นแบบ ติดๆกันทั้งสามเล่ม แว่นหมดเลย หนุ่มแว่นจะครองโลกแล้ว (เวอร์) เล่มนี้มีเรื่องแถมสั้นๆของอจารย์อีกสองเรื่อง ซึ่ง ชอบมาก โรแมนติกแบบฮาๆ อาจารย์จะแอบมีฉากวาบหวามเล็กน้อย พอสยิว แต่โดนเซนเซอร์กระจุย กลายเป็นฉากธรรมดาซะงั้น แต่ก็ยังกรี๊ดได้อยู่ (อะไรมันจะเกินจินตนาการของไอ่โร่ละ ไม่มี)

เรื่องนี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก ลัดฟ้าข้ามพิภพ (ฮารุกะ นารุ โตคิโนะ นากาเดะ) ตอนแรก ไม่ค่อยสนหรอกนะ แต่ดั๊นไปติดใจเกมส์เข้า ไม่ได้เล่นหรอก ชอบซีจี (ตอนนั้นยังคิดว่ามันคนละเรื่องกัน ฮ่าๆ) แล้วก็นักพากย์(เป็นหลัก) พอรู้ว่ามีมังงะด้วย ก็เลยสั่งซื้อมาลองอ่านก่อนหน้านี้ สามเล่ม ปรากฏว่า "ชอบมาก" หลงรัก อาคุรัม (เหมือนนางเอกเลย) แต่ขำแปดกลีบเนี้ยแหละ ฮ่าๆ หนุ่มๆทั้งหมด ชอบสุดก็ อาคุรัม รองมาก็ ยาสุอากิคุง ชิม่อนคุง(น่าร๊ากที่สุด) แล้วก็ เอย์เซย์ อืม ตอนนี้ยังไม่ได้อ่านที่สั่งมาใหม่นี้หรอกนะ ว่าเขียนบลอคเสร็จจะไปอ่าน

จบ การออกทะเล

Life 20 จบแบบประทับจิต แต่ เป็นสิ่งที่คาดเดาตอนจบไว้แล้ว ต้องเป็นงี้แน่ ไงซะ ตอนนี้ โซโนดะคุงของไอ่โร่ ก็ยังไม่ได้แอ้มอายูมุหรอก (เฮ้ย ไม่ใช่แล้ว เอาจริงๆสิ) เอาจริงๆ คิดว่า ไงซะ อายูมุก็จะไม่รั้งให้ มิคิอยู่กับตัวเอง ผลสุดท้าย เพื่อนๆก็จะมาขอโทษอายูมุ แล้วก็ แฮปปี้แอนดิ้งจ๊ะ งุงิ 

แต่ว่าๆ สิ่งที่ไอ่โร่ไม่ได้คาดเดา และ ไม่อยากเดา แบบว่า รอลุ้นเอง คือ มานามิ แหมๆ ตอนแรก คิดว่ามานะจะมาจิ้ม(แทง)อายูมุอีกรอบ ที่ไหนได้ ไอ่โร่ว่า มานะโคตรแมน ที่เธอจิตแตกได้ขนาดนั้น เพราะ พ่อแม่รังแกฉันเนี้ยแหละ และ มานะ ก็คงไม่อยากจะแพ้อายูจังด้วยมั้ง (ความจริงอยากให้อาจารย์พูดถึงความรู้สึกต่อการวาดมานะจัง แต่ ท้ายบทก็ไม่มี ไม่เป็นไร คิดว่าคนอ่าน ก็พอเข้าใจได้) แต่คิดว่า มานะจัง ได้กำลังใจและคำพูดที่เตือนสติตัวเองได้จากอายูจัง "ต้องมีอนาคตต่อไป" แม้มานะจะท้อแต่ก็ "อืม ลองดูสักตั้งแล้วกัน" เฮ้ย มานะ แมนได้ใจโคตร ที่ผ่านมา ถึงแม้หล่อนจะร้ายกาจ โรคจิตขนาดนั้น แต่ก็ โกรธไม่ลงอ่ะ  สุโก้ย~

ต่อมาคือฉากประทับจิต ที่ไอ่โร่ถือว่า อาจารย์ เซอร์วิสให้แฟนคลับ หนุ่มแว่น โซโนดะ ยูคิ ละกัน แบบว่า สุโก้ยมาก น่าร๊ากกกกกกกกกก จน พรรณนาไม่ถูก (ตอนอ่านได้แต่ยิ้ม คนอะไร้ จะน่ารัก น่าเอ็นดูได้ขนาดนี้ แต่ไงซะ เรื่องนี้ ไม่มีพระเอกเฟ้ย น่าสงสารยูคิคุง)

ณ.ร้านคาราโอเกะ กรี๊ดดดด ยูคิคุง หนูร้องเพลงอะไรเนี้ย แต่ว่า น่ารักชะมัดเลย กรี๊ด อีกรอบ ฉากนี้ประทับใจดีนะ แต่มันกลายเป็น กลุ่มเพื่อนสาวร้องเพลงด้วยกันซะงั้น ฮ่าๆ แต่น่ารักหมดเลย ทั้งอายู มิคิ แบบ มีความสุขในรอบปีทีเดียว (แม้อีกไม่กี่ชั่วโมง จะกลายเป็นความโศกเศร้าก็เถอะ)

ฉากนี้ยิ่งชอบ (อยากกระโดดกอดอาจารย์ เซอร์วิสเยี่ยมมาก) ยูคิคุงท่าจะตัวเบานะ สองสาวช่วยกันยก เหมือนไม่หนักเลย แถมจัดท่าทาง นอนกอดตุ๊กตาที่อายูคีบได้อีก น่ารักโคตรๆ ได้ใจ เรื่องหน้า ขอยูคิคุงเป็นพระเอกได้มั้ยอ่ะ แต่ฉากที่มิคิต้องไปแล้วนี่ อืม ซึ้งอ่ะ แต่ทำใจได้ คิดอยู่แล้วว่าต้องไป แต่ ไม่นึก จะมีบอกรักกันด้วย (ยิ่งจิ้นๆอยู่) ตัดฉากนั้นไป ฮ่าๆ เอาฉากที่อายูย้อนกลับมาที่บ้านมิคิ แล้ว ยูคิคุงตื่นมาแล้ว (ไอ่โร่คิดในใจ เดี๋ยวยูคิคุงต้องพูดว่า "ตื่นมาแล้วไม่เห็นใคร ตกใจหมดเลย" ประมาณนี้ แล้วก็ ใช่จริงๆด้วย)

และแล้ว หนุ่มแว่นของไอ่โร่ ก็ หลุดปากออกมาซะงั้น กรี๊ดดดดดด "ฉันอยากเป็นแสงสว่าง..." "ชั้นว่า ชีบะซังก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว...เป็นแสงสว่าง...สำหรับชั้น เธอเป็นแบบนั้นเสมอ" กรี๊ดดดดดดดดด ไอ่โร่กรี๊ดดังมาก ดีที่ท่านแม่ ไม่ได้ยิน เหอๆ แต่ทว่า เหมือนอาจารย์แกล้ง (แหงสิ) อายูจังไม่ได้ยินซะงั้น (เคืองอ่า)

ตัดฉากไปที่โรงเรียนดีกว่า ไอ่โร่ว่า พวกอาจารย์ ทำไมมันเริ่มหน้าตาดีขึ้นนะ โดยเฉพาะ อาจารย์พละ ฮ่าๆ เค้าว่ากันว่า คนที่เริ่มเป็นคนดี คิดดี ทำดี มักจะ หน้าตาดีขึ้นมาทันที(เกี่ยวมั้ย?) ส่วนคาสึมิ ก็น่าเห็นใจดีอยู่หรอก หมอนี่ก็นะ โดนพ่อกดดันตลอด แต่พอได้ระบายออกไปแบบนั้น(เล่ม19) เพื่อนๆ ที่ยังรัก และ เชื่อใจเค้า ส่งการ์ดมา หมอนี่ ซึ้งจนแทบน้ำตาไหล ประมาณว่า ถึงจะยังไง เค้าก็มีเพื่อน คอยยินดีในการกลับมาของเค้าเสมอ (แหงแซะ เค้าไม่รู้เรื่องตื้นลึกหนาบางของแกนี่หว่า) แต่เอาเถอะ เรื่องจะจบละ ให้คาสึมิได้ สบายใจกะเค้าหน่อย

อืม แล้วก็ จบ (อ้าว ไปหาอ่านเอาเองละกัน ก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ยาวนาน (เห็นอาจารย์บอกว่า ตั้ง 7 ปีกะการเขียนเรื่องนี้ ไอ่โร่ตามอ่านเมื่อตอนปีสอง มหาลัย คิดดูก็ นานเหมือนกันนะเนี้ย) แต่ก็ยังมีแฟนๆติดตามเสมอ เพราะอยากรู้ว่าจะลงเอยยังไงเนี้ยแหละ คงอ่านกันหมดแล้วละนะ) ประทับใจมั้ย ก็ ประทับใจนะ การต่อสู้ของอายูมุก็ได้สิ้นสุดลงซะที (แต่ก็ยังต้องก้าวต่อไป ข้างหน้า อาจจะเจอที่หนักกว่านี้ก็ได้ ใครจะรู้) อ้อ อีกนิด อาจารย์ฮิราโอกะ สุดยอดเลย โหด เปรี้ยวมากกะที่โรงเรียนใหม่ สุดๆไปเลย ฮ่าๆ

โม้ยาวอีกละ มาแต่ละที ยาวเป็นกิโล เหอๆ ตอนนี้ เก็บโต๊ะเรียบร้อยแล้ว (รึ)

-"- มันก็ ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ เหอๆ ไปดีกว่า เดี๋ยวไปนั่งอ่านลัดฟ้าอีก (จะไม่นอนรึไงห๊า)